logo
دوره 7، شماره 2 - ( فصلنامه لیزر پزشکی 1389 )                   جلد 7 شماره 2 صفحات 0-0 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

غضنفری سمیرا، راحتی قوچانی سعید، سازگارنیا آمنه، حسن زاده زهرا، بیانی رودی شهرام. شبیه سازی پالس اکسی متری بازتابی جنین به روش مونت کارلو. , Advances in Skin, Wound and Tissue Repair. 1389; 7 (2)

URL: http://icml.ir/article-1-154-fa.html


چکیده:   (14474 مشاهده)

مقدمه: پالس‌اکسی‌متری و مانیتورینگ اشباع اکسیژن موجب بهبود مراقبت‌های پزشکی شده و نسبت به روش پایش نرخ ضربان قلب جنین برتری دارد، زیرا طی آن امکان بررسی مستقیم وضعیت اکسیژن خون جنین فراهم می­شود. همچنین در پالس‌اکسی‌متری بازتابی امکان اندازه‌گیری پیوسته درصد اشباع اکسیژن خون جنین فراهم است. به دلیل حساسیت بالای دستگاه پالس‌اکسی‌متر بازتابی نسبت به عمق و اندازه پالس‌دهی شریانی، کالیبراسیون دستگاه اهمیت ویژه‌ای دارد. این تحقیق به کمک روش مونت‌کارلو، برهم‌کنش نور و بافت را در طول­ موج‌های مختلف شبیه‌سازی کرده و با استفاده از 106 فوتون و 49 آشکارساز انجام گرفته ­است.

روش‌ها: ابتدا یک مدل 10 لایه با ضخامت‌های متفاوت که شامل اطلاعات پالس سرخرگ در دو فاز سیستول و دیاستول می‌باشد، در نظر گرفته شد. در این شبیه‌سازی ضمن بررسی برهم‌کنش نور با بافت، جداسازی اطلاعات مادر و جنین صورت گرفت. در ادامه با تعیین طول­ موج‌های بهینه اثر شات نویز و نویز الکترونیکی دستگاه‌ها نیز به مدل اعمال گردید.

نتایج و بحث: با توجه به بهترین محل آشکارساز، به روش سعی و خطا طول موج‌های بهینه، 675 و800 نانومتر به‌دست آمد. پس از اعمال شات نویز و نویز الکترونیکی به مدل مشاهده گردید که هر کدام از آنها به تنهایی موجب بروز اختلاف زیادی بین درصد اشباع اکسیژن به عنوان ورودی و نتایج می‌گردد ولی با اعمال هم‌زمان دو نویز، اختلاف کمتر می‌شود. درصد اشباع اکسیژن به دست آمده نسبت به اطلاعات ورودی 2% خطا ی انحراف از صفر دارد. نتایج این تحقیق می­تواند برای طراحی و کالیبراسیون دستگاه پالس‌اکسی‌متر مفید واقع ‌شود.

 

متن کامل [PDF 484 kb]   (3127 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: عمومى
دریافت: 1388/12/9 | پذیرش: 1389/2/14 | انتشار: 1389/4/24

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.