| Post date: 2026/06/6 |
Emerging evidence suggests that the mechanical properties of tissue microenvironments critically influence regenerative outcomes. In a recent study, researchers demonstrated that softer extracellular matrices (ECMs) enhance the proliferation, migration, and phenotypic plasticity of tissue-resident progenitor cells, leading to more effective structural and functional repair. Using tunable hydrogels to modulate matrix stiffness, they observed that softer substrates promoted YAP nuclear localization and activation of mechanotransduction pathways associated with regeneration. Conversely, stiffer matrices induced fibrotic responses, including collagen deposition and myofibroblast activation. These findings highlight the interplay between biophysical cues and biochemical signaling in tissue repair, underscoring tissue mechanics as a potential therapeutic target. Modulating substrate stiffness through biomaterials or pharmacological agents could offer novel strategies to shift wound healing toward regeneration rather than fibrosis, particularly in chronic or non-healing wounds.
.png)
Source: Nature Research Highlight, 12 May 2026
Ref: https://www.nature.com/articles/s43587-026-01134-x
Source: Nature Research Highlight, 12 May 2026
Ref: https://www.nature.com/articles/s43587-026-01134-x
نرمی بافت، کلید ترمیم آن است
شواهد جدید نشان میدهند که خواص مکانیکی ریزمحیط بافتی نقش حیاتی در ترمیم بافت دارند. در یک مطالعهی جدید، پژوهشگران نشان دادند که ماتریکس خارجسلولی (ECM) نرمتر، قابلیت تکثیر، مهاجرت و انعطاف پذیری فنوتیپی سلولهای پیشساز بافتی را افزایش میدهند و ترمیم ساختاری و عملکردی بهتری فراهم میکنند. با استفاده از هیدروژلهای قابل تنظیم برای کنترل سفتی ماتریکس، مشاهده شد که زیرلایههای نرمتر، فعالسازی مسیرهای مکانوترانسداکشن مانند YAP را تقویت میکنند که این مسیر با ترمیم بافت مرتبط است. در مقابل، ماتریکسهای سفتتر، پاسخهای فیبروتیک از جمله رسوب کلاژن و فعالسازی میوفیبروبلاستها را القا کردند. این یافتهها تأکید میکنند که تعامل بین سیگنالهای بیوفیزیکی و بیوشیمیایی در ترمیم بافت اساسی است و همچنین این یافته ها نشان میدهند که تغییر خواص مکانیکی بافت میتواند یک هدف درمانی به حساب بیاید. تنظیم نرمی و انعطاف پذیری لایه های زیرین بافت با استفاده از بیومتریالها یا عوامل دارویی میتواند راهبردهای نوینی برای تغییر مسیر به سمت ترمیم واقعی بافت به جای فیبروز فراهم کند، بهویژه در زخمهای مزمن یا غیرقابل ترمیم.
شواهد جدید نشان میدهند که خواص مکانیکی ریزمحیط بافتی نقش حیاتی در ترمیم بافت دارند. در یک مطالعهی جدید، پژوهشگران نشان دادند که ماتریکس خارجسلولی (ECM) نرمتر، قابلیت تکثیر، مهاجرت و انعطاف پذیری فنوتیپی سلولهای پیشساز بافتی را افزایش میدهند و ترمیم ساختاری و عملکردی بهتری فراهم میکنند. با استفاده از هیدروژلهای قابل تنظیم برای کنترل سفتی ماتریکس، مشاهده شد که زیرلایههای نرمتر، فعالسازی مسیرهای مکانوترانسداکشن مانند YAP را تقویت میکنند که این مسیر با ترمیم بافت مرتبط است. در مقابل، ماتریکسهای سفتتر، پاسخهای فیبروتیک از جمله رسوب کلاژن و فعالسازی میوفیبروبلاستها را القا کردند. این یافتهها تأکید میکنند که تعامل بین سیگنالهای بیوفیزیکی و بیوشیمیایی در ترمیم بافت اساسی است و همچنین این یافته ها نشان میدهند که تغییر خواص مکانیکی بافت میتواند یک هدف درمانی به حساب بیاید. تنظیم نرمی و انعطاف پذیری لایه های زیرین بافت با استفاده از بیومتریالها یا عوامل دارویی میتواند راهبردهای نوینی برای تغییر مسیر به سمت ترمیم واقعی بافت به جای فیبروز فراهم کند، بهویژه در زخمهای مزمن یا غیرقابل ترمیم.
View: 7 Time(s) |
Print: 3 Time(s) |
Email: 0 Time(s) |
0 Comment(s)