Advances in Skin, Wound and Tissue Repair

fa کاربرد پیوند استخوانی اتوژن به تنهایی و به همراه کاربرد لیزرکم توان در درمان ضایعات پریودنتال داخل استخوانی دو و سه دیواره Effect of Low-level laser therapy and autogenous bone graft on bone regeneration in the treatment of two wall and three wall infrabony periodontal defects: a clinical study عمومى General پژوهشي Research مقدمه: ضایعات داخل استخوانی ایجاد شده در اثر بیماری‌های پریودنتال از اهمیت ویژه ای از نظر درمان برخوردار هستند. این گونه ضایعات نیز با روش‌های مختلفی از جمله استفاده از پیوند استخوان اتوژن و یا آلوژن،رژنراسیون هدایت شده بافتی ( GTR )، استفاده از پروتئینهای ماتریکس مینایی( EMP ) و یا ترکیبی از این روش‌ها تحت درمان قرار می گیرند. اخیرا روش کاربرد لیزرکم توان یا Low-level lasertherapy (LLLT) به عنوان یکی از روش‌های جدید بهبود ترمیم استخوان مورد مطالعه قرار گرفته است. گزارش شده است که تحریک بافتی ایجاد شده در نتیجه LLLT با بهبود شرایط ترمیم منجر به ترمیم تسریع یافته ضایعات استخوانی در مطالعات آزمایشگاهی و بالینی می شود. هدف از این مطالعه بررسی مقایسه ای کاربرد پیوند استخوانی اتوژن به تنهایی و به همراه Low-level laser therapy(LLLT) در درمان ضایعات پریودنتال داخل استخوانی دو و سه دیواره در انسان می باشد. روش بررسی: 14 بیمارمبتلا به پریودنتیت متوسط تا شدید دارای حداقل یک جفت ضایعه داخل استخوانی مشابه در ناحیه اینترپروگزیمال با عمق پروبینگ بیشتر یا مساوی 5 میلیمتر و عمق ضایعه مساوی یا بیشتر از 3 میلیمتر انتخاب شدند. در روند جراحی پس از پرتاب سکه به صورت اتفاقی در یک سمت از استخوان اتوژن به تنهایی و در سمت مقابل بعد از قراردادن استخوان اتوژن و بستن زخم تابش لیزر انجام شد. لیزر مورد استفاده در این مطالعه یک لیزر کم توان gallium-aluminum-arsenide GaAlAs LX2 Diode Lasers,Thor company,UK) ) با طول موج 830 نانومتر بود. تابش به صورت continious wave(CW) با توان 40 میلی وات و جریان انرژی( fluence ) معادل 4 ژول بر سانتیمتر مربع با دانسیته کلی انرژی energy density) total ) 16 ژول بر سانتیمترمربع انجام شد. زمان تابش لیزر60 ثانیه بود و لیزر درمانی در روزهای 3 و 5و 7بعد از جراحی تکرار شد. سه ماه پس از جراحی نسبت به انجام جراحی reentry اقدام شد. متغیرهای مربوط به بافت سخت و نرم هم در حین جراحی اولیه و هم در جراحی reentry با استفاده از استنت توسط یک پریودنتیست که از نوع مداخله انجام شده آگاهی نداشت، اندازه گیری شد. یافته ها: کاربرد لیزر کم توان با پارامترهای ذکر شده بطور معنی داری باعث کاهش عمق پروبینگ ( 3.78±0.72 میلیمتر در مقابل 2.39±1.02 میلیمتر) ، بهبود حد چسبندگی بالینی ( 3.42±0.93 میلیمتر در مقابل 2.25±1.12 میلیمتر) ، کاهش فاصله عمیقترین ناحیه ضایعه تا استنت ( 3.21±1.03 میلیمتر در مقابل 1.44±0.20 میلیمتر) و کاهش بیشترعمق ضایعه ( 1.33±0.18 میلیمتردر مقابل 2.50±0.91 میلیمتر) نسبت به گروه کنترل شد در حالیکه بر روی متغیرهای فاصله مارجین لثه از استنت و موقعیت کرست استخوان نسبت به استنت تاثیر معنی داری نداشت. نتیجه گیری: بر اساس یافته های این مطالعه استفاده همزمان از لیزر کم توان با پارامترهای ذکر شده و استخوان اتوژن باعث بهبود پارامترهای کلینیکی عمق پروبینگ، حد چسبندگی بالینی و عمق ضایعه استخوانی در جراحی مجدد(بعد از سه ماه) نسبت به گروه کنترل(استفاده از استخوان اتوژن به تنهایی) شده است. Background: Intrabony lesions caused by periodontal disease are of particular importance in terms of treatment. Such lesions have been treated with different methods including the use of autogenous bone harvested or allogeneic grafts, guided tissue regeneration (GTR) and enamel matrix proteins use (EMP) or a combination of these methods. Recently, the use of low power laser or Low-level lasertherapy (LLLT) as one of the new methods to improve bone repair has been of great interest.The purpose of this study was to compare the use of autogenous bone  alone and in combination with Low-level laser therapy (LLLT) in the treatment of two and three wall periodontal intrabony defects in vivo. Material and Methods: A number of 14 patients with moderate to severe chronic periodontitis were with bilateral intrabony defect( probing pocket depth of at least 5 mm and intrabony component of at least 3 mm) were included. In a split mouth study, 14 defects were treated in one side by OFD and autogenous bone while in the contralateral side Low-level laser therapy was done as an adjunct treatment to the OFD and autogenous bone grafting. A GaAlAs diode laser (830 nm) (continuous wave 40 Mw and fluence 4 J/cm2 with total energy density of 16 J/cm2) was used. Laser therapy was repeated at days 3, 5 and 7 with the same parameters. Re-entry surgeries were done after 3 months. Clinical probing pocket depth, clinical attachment level, gingival margin level,alveolar crest level and the deepest part of the defect all were recorded relative to an acrylic stent at baseline and after 3 months . intrabony defect depth was also recorded at baseline and after 3 months. Results: Application of a low level laser with the parameters listed  reduced probing depth (3.78 ± 0.72 mm vs. 2.39 ± 1.02 mm),  improved the clinical attachment level (3.42 ± 0.93 mm vs. 2.25 ± 1.12 mm), reduced the distance between deepest part of the defect to stent (3.21 ± 1.03 mm vs. 1.44 ± 0.20 mm) and also reduced defect depth  (1.33 ± 0.18mm versus 2.50 ± 0.91 mm ) significantly when compared to control group , while it had no significant effect on gingival margin level and alveolar crest level. Conclusion: The results of this study suggest the use of low level laser therapy in combination with autogenous bone can improve the periodontal treatment outcome in terms of probing depth reduction, clinical attachment level improvement and reduction of the defect depth. ضایعات داخل استخوانی , لیزر کم توان, استخوان اتوژن Periodontal intrabony defects, low level laser therapy, autogenous bone 6 14 http://icml.ir/browse.php?a_code=A-10-6-120&slc_lang=fa&sid=1 نادر ابوالفضلی 1050031947532846004848 1050031947532846004848 No دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تبریز مهرنوش صدیقی شمامی 1050031947532846004849 1050031947532846004849 No دانشکده دندانپزشکی تبریز مهرناز صدیقی شمامی 1050031947532846004850 1050031947532846004850 No دانشکده دندانپزشکی دانشگاه آزاد اسلامی واحد خوراسگان سهند ریخته گران sahandrikhtegaran@gmail.com 1050031947532846004851 1050031947532846004851 Yes بخش ترمیمی و لیزر، دانشکده دندانپزشکی تبریز